นักดาราศาสตร์เอกของโลก

 1. อริสโตเติล
               อริสโตเติล ( 350 ก่อนคริสตกาล ) นักปรัชญาชาวกรีก เสนอทฤษฎีโลกเป็นศูนย์กลาง (Geocentric) คือโลกเป็นศูนย์กลางของเอกภพ มีดาวเคราะห์ ดวงอาทิตย์ และดาวฤกษ์เคลื่อนที่ไปรอบโลก


 2. นิโคลัส โคเปอร์นิคัส ( ค.ศ. 1473-1543 )
               นักดาราศาสตร์ชาวโปแลนด์เสนอทฤษฎีดวงอาทิตย์เป็นศูนย์กลาง (Heliocentric) คือดวงอาทิตย์เป็นศูนย์กลางของระบบสุริยะ โลกและดาวเคราะห์โคจรรอบ ดวงอาทิตย์เป็นวงกลม


 3. กาลิเลโอ กาลิเลอี ( ค.ศ. 1564-1642 )
               นักคณิตศาสตร์ชาวอิตาเลียน ประดิษฐ์กล้องโทรทรรศน์ส่องสังเกต วัตถุท้องฟ้า ค้นพบสิ่งแปลกใหม่มากมาย อาทิ ได้พบว่า ดาวศุกร์ ปรากฏเป็นเสี้ยว พบจุดบนดวงอาทิตย์ พบวงแหวนของดาวเสาร์ พบดวงจันทร์ 4 ดวงใหญ่ของดาวพฤหัสบดี และสนับสนุน ทฤษฎีของโคเปอร์นิคัส แต่สิ่งค้นพบและความคิดใหม่ไม่เป็น ที่ยอมรับของชาวคริสต์ จึงถูกจำขังตลอดชีวิต


 4. โจฮันส์ เคปเลอร์ ( ค.ศ. 1571-1630 )
               นักคณิตศาสตร์และนักดาราศาสตร์ชาวเยอรมัน ผู้สนับสนุนทฤษฎีของ โคเปอร์นิคัส และค้นพบกฏการเคลื่อนที่ของดาวเคราะห์รอบดวงอาทิตย์ เป็นรากฐานสำคัญของวิชาดาราศาสตร์


 5. เซอร์ ไอแซก นิวตัน ( ค.ศ. 1643-1727 )
                ผู้นำโลกเข้าสู่ยุคปฏิวัติอุตสาหกรรม โดยการเสนอกฏแห่งความโน้มถ่วง และ การเคลื่อนที่ของวัตถุ ที่สามารถอธิบายปรากฏการณ์ต่างๆบนโลก จนไปถึงการโคจรของดาวเคราะห์รอบดวงอาทิตย์ได้


 6. เอ็ดมันด์ แฮลลีย์ ( ค.ศ. 1656-1742 )
     ผู้ศึกษาดาวหางแฮลลีย์ และพิสูจน์ว่า ดาวหางคือสมาชิกหนึ่งในระบบสุริยะ ที่โคจรรอบดวงอาทิตย์ และมีพฤติกรรมเป็นไปตามกฏของแรงโน้มถ่วง เช่นเดียวกับดาวเคราะห์ทั้งหลายและได้เสนอผลการศึกษาเกี่ยวกับดาวหางดวงหนึ่งที่มาให้ชาวโลกเห็นทุกๆประมาณ ๗๕ ปี


7. อัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ ( ค.ศ. 1879-1955)
     ผู้ปฏิวัติความคิดเดิมและนำวิทยาศาสตร์เข้าสู่ยุคอะตอม โดยเสนอว่า แสงเดินทางเป็นเส้นโค้งในอวกาศ และเชื่อว่าทุกสิ่งในเอกภพมีการ เคลื่อนที่ ไม่มีสิ่งใดอยู่นิ่งโดยสัมบูรณ์การเคลื่อนที่และเวลาจึงเป็น สิ่งสัมพัทธ์ ที่ยังคงความลึกลับอยู่จนบัดนี้
ผู้คิดค้นสูตรแห่งจักรวาล E = mc2


8. เอ็ดวิน ฮับเบิล ( ค.ศ. 1889-1953 )
     ผู้บุกเบิกการศึกษาเรื่องกาแล็กซี่และเสนอทฤษฎีว่าด้วยเอกภพขยายตัวจากการสังเกตกาแล็กซีทั้งหลายกำลังเคลื่อนที่หนีห่างจากกันและกัน


 9. สตีเฟน ฮอว์คิง ( ค.ศ. 1942- ปัจจุบัน )
     นักวิทยาศาสตร์แห่งคริสต์ศตวรรษที่ 20 ผู้นำทฤษฎีพื้นฐานของ นักวิทยาศาสตร์รุ่นก่อนมาอธิบายความเป็นไปในจักรวาล โดยนำทฤษฎีสัมพัทธภาพทั่วไป ร่วมกับหลักกลศาสตร์ควอนตัม ของไอน์สไตน์ อธิบายถึงจุดเริ่มต้นของการระเบิดใหญ่ (Big Bang)และวาระสุดท้ายของหลุมดำ ( Black Hole )

การเรียนรู้วิทยาศาสตร์

ดาราศาสตร์

      คือวิชาวิทยาศาสตร์ที่เกี่ยวกับดาวและวัตถุท้องฟ้าอื่น รวมทั้งปรากฎการณ์ธรรมชาติที่เกิดขึ้นจากสิ่งเหล่านี้ เช่น อุปราคา, ดาวหาง, ดาวตก เป็นต้น ดาราศาสตร์น่าจะเป็นวิชาที่เก่าแก่ที่สุด เพราะนับแต่มีมนุษย์อยู่บนโลก เขา ย่อมได้เห็นได้สัมผัสกับสิ่งแวดล้อมตามธรรมชาติเสมอมาแล้วก็เริ่มสังเกตจดจำและเล่าต่อๆ กัน เช่น เมื่อมองออกไป รอบตัวเห็นพื้นดินราบดูออกไปไกลๆ ก็ยังเห็นแบนจึงคิดกันว่าโลกแบนมองฟ้าเห็นโค้งคล้ายฝาชีหรือโดมมีดาวให้ เห็นเคลื่อนข้ามศรีษะไปทุกคืนกลางวันมีลูกกลมแสงจ้าให้แสง สี ความร้อนคือดวงอาทิตย์เคลื่อนขึ้นมาแล้วก็ลับขอบ ฟ้าไปดวงอาทิตย์จึงมีความสำคัญแก่เขามากอาจเป็นชนเผ่าซูเมอเรียน (Sumerians) ผู้สร้างความรุ่งเรืองให้ชาวแบบิ โลเนียน เมื่อราว 4,000 ปีก่อน ค.ศ.เป็นเผ่าแรกที่สักการะสังเวยดวงอาทิตย์ ครั้นมาถึงรัชสมัยพระเจ้าฟาโรห์ อัค เฮนตัน (Pharaoh Akhenton) ราว 1400 ปีก่อน ค.ศ. ก็ทรงถือดวงอาทิตย์เป็นสุริยเทพมีการสร้างวิหารอุทิศแด่สุริ ยเทพด้วย การบวชสรวงดวงอาทิตย์แพร่ไปถึงชนเผ่าอินคาร์ (Incas) ในเปรู และเผ่าเอสเทคร์ (Aztecs) ในเมกซิโก นอกจากนั้นยังจะต้องมีการสังเกตดวงดาวและปรากฎการณ์ที่เกิดจากดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์มาแต่ดึกดำบรรพ์ จึงมี รูปเขียนเป็นหลักฐานไว้ตามผนังถ้ำรอยสลักบนแผ่นดินเหนียวเผา แผ่นไม้ หรือแผ่นหินให้เราได้ใช้เป็นหลักฐานไว้ใน การศึกษาค้นคว้า

มนุษย์ได้สังเกตุ และพยายามใครรู้ ปรากฎการณ์ บนท้องฟ้ามาเป็นเวลานานนับเป็นพันๆ ปีแล้วแต่หลักฐาน สำคัญที่พนจะหลงเหลือให้เรารุ่นหลังได้เห็นการศึกษาค้นคว้าของคนสมัยก่อนเริ่มเมื่อ 400ปีที่ผ่านมานี้เองมนุษย์ อยากทราบความเป็นมาของแกแลคซี่ จักรวาล ดวงดาวทั้งหลายในท้องฟ้าทั้งความเป็นมาในอดีตและการเปลี่ยน แปลงในอนาคต จึงพยายามประดิษฐ์คิดค้นเครื่องมืออุปกรณ์ต่างๆมากมายโดยเฉพาะกล้องโทรทัศน์หลากหลาย ชนิดเพื่อการศึกษาปรากฎการณ์ต่างๆบนท้องฟ้า

ดังนั้นดาราศาสตร์จึงเป็นการศึกษาทางวิทยาศาสตร์ว่าด้วยจักรวาลและทุกสิ่งทุกอย่างในจักรวาลเช่น ดาวฤกษ์ ดาวเคราะห์ ดาวหาง เนบิวลาและแกแลคซี่นักดาราศาสตร์พยายามศึกษาเพื่อให้เข้าใจความเคลื่อนไหวของสิ่งต่างๆในท้องฟ้าระยะทางระหว่างสิ่งเหล่านั้น ซึ่งรวมทั้งรังสีต่างๆของเทหวัตถุเหล่านั้นด้วย